Μια επανάσταση στις μεταφορές και την αγροτική καλλιέργεια συντελέστηκε στην ευρύτερη περιοχή της Δράμας και της Προσοτσάνης μετά το κύμα προσφύγων που υποδέχθηκαν το 1922. Αυτό καθώς οι μέχρι τότε φημισμένοι καροποιοί απ’ τις Σαράντα Εκκλησιές και την Αδριανούπολη της Ανατ. Θράκης εισήγαγαν στην δουλειά και την καθημερινότητα των αγροτών της περιοχής άμαξες και κάρα που δεν είχαν χρησιμοποιήσει ποτέ ξανά. Μέχρι το ’22 κάθε μεταφορά γινόταν με τα ζώα, ενώ υπήρχαν ελάχιστες βοϊδάμαξες. Αργότερα τα κάρα είναι που θα παίξουν κύριο λόγο στην αλυσίδα εξαγωγής του καπνού που θα κάνει διάσημη την Προσοτσάνη σε όλη την Ευρώπη τα χρόνια του Μεσοπολέμου.
Έτσι τα κάρα που «έφεραν» οι πρόσφυγες θα γίνουν και το μεγαλύτερο εργαλείο προώθησης του φημισμένου σε όλη την Ευρώπη για την ποιότητα του καπνού
Παράλληλα θα αρχίσουν να κατασκευάζονται μέσα στο ελληνικό κράτος πλέον τα περίφημα για την ομορφιά τους κάρα της ανατ. Θράκης με τις τεχνοτροπίες και τις μοναδικές στο είδος τους ζωγραφιές, που αναλάμβαναν πάντα εξειδικευμένοι τεχνίτες βαφείς – ζωγράφοι. Έπειτα από χρόνια τα συγκεκριμένα κάρα θα είναι γνωστά σε όλη την Ελλάδα ως «τα κάρα της Δράμας» και τα καροποιεία της περιοχής να δέχονται παραγγελίες απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας.
Στην Προσοτσάνη εγκαταστάθηκαν τρεις τεχνίτες πρόσφυγες με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Με τη σειρά τους θα μεταλαμπαδεύσουν την τέχνη τους σε μία σειρά από «τσιράκια», κυρίως προσφυγόπουλα φθάνοντας τη δεκαετία του ’60 –εποχή κορύφωσης- να λειτουργούν περί τα 9 καροποιεία.
